Bij Marco Borsato ben je rood

Na het lezen van ‘The language of film’ weet ik ongeveer wat production design inhoudt: het is in ieder geval een heel breed begrip, maar waar het op neer komt is ongeveer dit: met production design wordt meestal de aankleding binnenin een productie bedoeld. Belangrijk voor de beleving van de consument. 

De aankleding van een film is erg belangrijk, als je een slechte production designer hebt dan is de kans maximaal dat de beleving van een film niet goed overkomt. Bijvoorbeeld als de hoofdpersoon een enorme chaoot is, dan moet je designer ervoor zorgen dat diegene ook zo is aangekleed: rommelig haar en zijn broek net niet helemaal in orde. Daar stopt het niet want het hele huis moet rommelig en niet opgeruimd zijn: daar staat nog een kopje met lauwe thee van gisteravond, een los velletje papier waar het huiswerk opstaat etcetera. (Ik zie dit bij mijn beste vriendinnetje), en ik ben dan bijvoorbeeld het tegenovergestelde en heel netjes: een film over mij zou vooral bestaan uit een opgemaakt bed, leuke kerstlampjes aan, en de kleding in mijn kast op kleur gesorteerd. Kort gezegd is dit dus de taak van een production designer.

Naast film is het bij een festival, concert of ander optreden ook erg belangrijk. Een goed voorbeeld is het decor van een festival. Als je naar een optreden gaat van Marco Borsato is het decor heel vaak (on) bewust maar helpt het wel mee aan jouw beleving. Het is altijd rood omdat dat zijn meest bekende nummer is. Als je naar Marco Borsato gaat is het rood, en moet jij ook rood gekleed zijn: alvast een klein spoilertje.

Wij proberen ook altijd iets over te brengen, een concept moet goed en sterk zijn, maar met production design moet het dus tot een totaal plaatje worden gemaakt. 

Advertenties

Cinematografie (film)

Cinematografie ofwel film, is het vertellen van een verhaal dat wordt uitgebeeld in een serie van beelden.

Er zijn meerdere soorten film gemaakt op verschillende snelheden, hier bedoel ik fps (frames per second) mee. Dit is het aantal beelden dat vertoond wordt per seconde. Je hebt bijvoorbeeld 12 frames per second wat meest gebruikte standaard is voor stopmotion films. Daarnaast heb je het standaard film wat nu op 25 frames per seconde ligt. Met uitzondering wordt er steeds vaker ook HFR gebruikt (High Frame Rate) hier ligt de frames per seconde op 50 of 60, een goed voorbeeld hiervan is The Hobbit (deze is 48fps).

Om een film te maken ga je meestal door 3 fases heen:

  • Preproductie
  • Productie
  • Postproductie

In Preproductie ga je alles voorbereiden, je gaat bepalen wat voor soort film je gaat maken, de acteurs en actrices die je nodig hebt en nog veel meer. Tijdens de productie ga je alles wat je voorbereid hebt uitvoeren. Tijdens de afronding; postproductie ga je de kleurcorrectie, sound design en het overige werk afmaken.

Een populaire stijl van films maken is animatie, dit is film gemaakt door tekenen met de hand of met de computer. Hiervoor kunnen bijvoorbeeld bij stopmotion films klei worden gebruikt.

~ Emile Boudeling

Media + Photoshop = NIET de werkelijkheid

Framing en beeldmanipulatie is eigenlijk laten zien wat je wilt laten zien, misschien is het niet waarheidsgetrouw, maar misschien ook weer wel?

Binnen framing kan je denken aan een foto waar meerdere dingen tegelijk gebeuren. Deze foto wordt dan zodanig uitgesneden dat er alleen overblijft wat de media wilt dat jij ziet, of dat de focus anders komt te liggen. Je kan wel zeggen dat framing een overtuigingstechniek is binnen communicatie. Framing kan je vinden binnen in bijvoorbeeld reclames en politieke berichten.

20150313_1426209630_00953100_1_99_20150313102109

Beeldmanipulatie wilt zeggen dat je het beeld verdraaid van de werkelijkheid. Dit komt veel voor in reclames maar ook in de showbusiness. Het photoshoppen van modellen is tegenwoordig namelijk de normaalste zaak van de wereld. 

Heb je die reclame gezien van de Maestro burger bij de McDonalds? Nou ik wel en ben er even later één gaan halen, maar man man man wat een teleurstelling.. Hieronder zie je dat ik niet de enige ben met een teleurstelling. Op de linkerhelft zie je de burger zoals hij is afgebeeld in de reclames en aan de rechterkant zie je de burger in ware vorm, zoals je hem zou krijgen.

mcds2x

Op zoek naar de werkelijkheid

Calvin Klein

Op het moment is Justin Bieber een van de grootste artiesten – of je hem nou leuk vindt of niet, iedereen kent zijn laatste aantal nummers als ‘Sorry en ‘What do you mean?’ Ook was hij erg bekend na het promoten van zijn fotoshoot voor Calvin Klein. Hij claimde dat zijn ‘inhoud’ altijd al zo groot was, en zeker niet was bewerkt. Maar dat is toch altijd zo in het wereldje waar hij zich in bevind?

Mensen bewerken is tegenwoordig niets nieuws meer: Madonna blijft niet voor altijd er zo jeugdig uitzien, en het is oke als Justin Bieber zelf aangeeft dat hij zichzelf er anders uit wilt laten zien, van zijn spieren tot aan zijn, nou ja…

Tegenwoordig is het dus eigenlijk heel populair om bewerkt te worden, veel celebs vinden het niet eens meer zo heel erg meer, ze worden dunner gemaakt, krijgen grotere borsten en nog veel meer dingen. Op posters wordt dit misschien nog wel het meeste gebruikt, maar tegenwoordig moet je ook niet gek opkijken als het wordt gebeurd in de filmindustrie. Hoeveel foundation je ook gebruikt, tijdens het nabewerken van een videoclip wordt je huid nog gaver gemaakt, je ogen nog feller, en je haren nog langer. Oftewel beeldmanipulatie op zijn best.

Er is altijd een discussie over hoe ver we mogen gaan met digitale bewerkingen van foto’s, en die zal ook nooit echt overwaaien. Er zijn genoeg documentaires, blogs en artikelen hoe de wereld een verkeerd beeld krijgt van een bekende artiest – dit is alleen dan wel natuurlijk vanuit de consument. Als afgestudeerde grafisch vormgever, en nu als CMD’er, weet ik hoeveel er omgaat in één foto, gelukkig heb je dan wel zelf de regie over wat je creëert.

Hoe ver wil jij gaan met het bewerken van beeld? Wat is goed en wat gaat echt veels te ver? Ga je nog even door met retoucheren en gebruik je die liquify tool nog even? Of laat je het zoals het is? 

 

The Martian.

 

Na het kijken van de trailer van de nieuwe speelfilm The Martian wilde ik de film meteen zien. Laat dit nou precies de bedoeling van de makers zijn geweest. Een trailer is heel belangrijk voor het wekken van de belangstelling van kijkers en de audio speelt hierbij een grote rol.

Het plot van de film is spannend en gevaarlijk. De hoofdpersoon bevindt zich als enige mens op de planeet mars en moet hier zien te overleven totdat de NASA hem komt redden. De audio van de trailer sluit goed aan bij dit gevoel van spanning. De eerste laag audio bestaat uit een voice-over van de hoofdpersoon. Deze vertelt met krachtige stem over de situatie waar hij in zit. De tweede laag bevat geluiden die voortkomen uit de verhaalwereld zoals het scheuren van metaal bij het breken van het ruimteschip en het geluid van rondvliegend puin. Deze geluiden noem je diegetic. Daarnaast heeft de tweede laag ook geluiden die non-diegetic zijn. Deze geluiden zijn later toegevoegd en komen niet logisch voort uit de fictieve wereld. Denk hierbij aan korte dreunen die doen denken aan een alarm (00:37 in het fragment). Al de hiervoor genoemde geluiden worden afgewisseld met periodes van stilte. Hierdoor ontstaat er een ritme en spanning en wordt het accent gelegd op wat de hoofdpersoon vertelt. Op de 53e seconde van het fragment begint er muziek te spelen. Ook hier worden aan het begin korte stukjes muziek afgewisseld met gepraat van de hoofdpersoon. Daarna begint het liedje (Jimi Hendrix – All Along The Watchover) te spelen. Dit geeft een soort optimisme en wekt het idee dat de film niet alleen spannend en eng is maar ook vrolijke en grappige momenten zal bevatten. Tot slot past de tekst goed bij het verhaal.

In de trailer van de film The Martian is er dus goed gebruik gemaakt van audio. De audio laat je kennis maken met de sfeer van de film. Spannend, maar tegelijkertijd ook grappig.

So you think you can…

So you think you can dance?

Het audio visuele portret waar ik het vandaag in mijn blog over ga hebben, en tevens het meegenomen object in de eerste les was, is een stuk choreografie, ofwel een dans. En niet zomaar een dans: een dans van Roy Julen, van het televisie programma so you think you can dance, die jaarlijks wordt uitgezonden in Nederland, Amerika en Engeland.

Hoewel het een fragment is uit een show, en dus niet een apart audiovisueel bestand, ga ik het toch hier over hebben, omdat deze mij het meest aansprak, en die me tot op heden altijd is bijgebleven. De routine is van al twee jaar (!) geleden.

De samenwerking tussen beeld en geluid is erg belangrijk. ‘Sounds does everything’, en maakt of breekt een film. Een actie film zoals die van Saw, heeft erg veel toegevoegde geluiden, en als je die weg zou halen, zou er helemaal niks meer over zijn. Hetzelfde geldt voor de routine van dit stuk choreografie: de chemie tussen de twee dansers, Vivian en Frederic was al prachtig om te zien, maar met de juiste dansroutine en dus met de juiste toegevoegde muziek, wordt het plaatje helemaal compleet.

Het nummer waar ze op dansen is het nummer van Jessie J – Nobody Is Perfect sluit perfect aan op de uitgevoerde dans van Roy Julen, die speciaal voor hen een contemporary hiphop dans heeft bedacht. Ik doe niet aan dansen, ja in een club, maar niet op dit niveau – ik heb er niks mee. Maar toch is het altijd zo indrukwekkend hoe het in elkaar zit: als je onder diezelfde dans een muziek van Coldplay onderzet, gaat het hoogstwaarschijnlijk niet meer werken. En natúúrlijk kun je een dans zo aanpassen dat het wél bij het nummer past: maar is dan de chemie niet weg? Het verhaal? De emoties zijn duidelijk voelbaar en toen ik het voor eerst zag … wel, ik kreeg kippenvel – jij ook?

 

Onderzoeksopdracht narrativiteit

Onderzoeksopdracht narrativiteit

Voor de onderzoeksopdracht heb ik gekozen om de narrativiteit van de film memento te onderzoeken. Met als hoofdvraag: hoe wordt er gebruik gemaakt van narrativiteit in de film memento. Omdat de film memento een best wel gewaagde vertelstructuur gebruikt is het interessant om te onderzoeken hoe er gebruik gemaakt word van narrativiteit in deze film. Het is hierom interessant om de narrativiteit in deze film te onderzoeken.

Deelvragen:

  1. Wat is narrativiteit
  2. Wordt er geëxperimenteerd met narrativiteit
  3. Hoe zit de verhaalstructuur in elkaar
  4. Hoe word er gebruik gemaakt van relaties

Uit vooronderzoek heb ik uit het boek The laguage of film vernomen dat memento niet experimenteert met narrativiteit. Ze hebben alleen het verhaal achterstevoren laten zien. Zo moet de kijker de verschillende relaties aan elkaar knopen. Maar het blijft een conventionele narratieve vorm. Na het kijken van de film kun je zien dat je in de film meerdere keren op het verkeerde been wordt gezet doordat het verhaal achterstevoren word laten zien.

De bronnen die ik onder andere ga gebruiken zijn: The language of film van Robert Edgar-Hunt, John Marland en Steven Steven Rawle en als audiovisuele bron de film memento van Christopher Nolan.

De film memento gaat over een man met korte termijn geheugen. De hoofdpersoon kan door een aandoening alleen enkele minuten terug herinneren. Hij gaat hiermee om door belangrijke dingen op zijn lichaam te schrijven. De scenes van de film worden van achter naar voren afgespeeld waardoor de kijker steeds op het verkeerde been gezet word. De kijker en de hoofdpersoon heeft gedurende film niet door wat er aan de hand is. Doordat de het verhaal achterstevoren word afgespeeld word het krijgt de kijker een beter idee van kortetermijngeheugen  van de hoofdpersoon.

 

Apa:
Edgar-Hunt, R(2010) the language of film. Geraadpleegd op 18 november

memento